jueves, 27 de septiembre de 2012

II Ultra Trail Castrón de Piloña. 22/09/2012.

99 Km
5900 m+
18h14'

L'home (¿o yera'l castrón? jejeje) ye l'únicu animal que tropieza 2 (o más!!!) veces na mesma piedra, polo que después del I Ultra Trail Castrón de Piloña tenía que venir el segundu, el terceru ver veremos, pero de momentu vamos col segundu...
Yá l'añu pasáu Velino dixo: "d'esto tien que salir una clásica, hai que repetilo tolos años", y como los dos debemos tener más o menos la mesma escasez de neurones a plenu rendimientu, el sábadu 22 a les 02:00 AM arrancamos con esta llocura, esti añu desde la plaza del ayuntamientu d'Infiestu pa evitar perros na parte nocturna. Como yá teníamos la referencia horaria del añu pasáu, salimos 2 h. más tarde p'aforrar andar 2 de nueche y pa llegar de día a Arniciu, a costa d'arriesgar a que nos oscureciese al final si por cualquier causa fuésemos más lentos.
 Preparaos, listos...

¡¡YÁ!!


Nueche bochornosa a más nun poder, tán Raquel, Laura y Ángel dándonos ánimos na salida y según pasamos el pasu a nivel Marco, que tamién nos anima. Llegamos a Ques con una bona sudada, La Llana, El Palaciu, El Pimientu y cuando llegamos a Cullacenti yá tamos metíos nuna niebla espesa d'eses que combinada col reflexu de la lluz del frontal fai que nun sepas nin per onde andes. La Xerra de Ques téngola andada más que dalguna qu'otra vez, cuando nun ye en bici ye corriendo, pero tou y yendo per una pista ancha y buena hai veces que nun sé ónde coño tamos, el despiste ye tan brutal que hai dalgún tramu nel que nun somos a correr derechos pel centru la pista, nun lleguen a vese los bordes con claridá y cuando quies date cuenta yá tas metíu nuna cuneta. Tou-y llevando'l gps comiencen les dudes de si seremos quien a llegar a Arniciu nun tiempu que nos permita acabar tola vuelta nel día, si pela pista tamos con esti arte, cuando lleguemos al Crestón de La Trapa y de Breza p'alante nun queremos nin imaxinánoslo.
Llegamos al Colláu de Los Piloños a la hora y pocu, acábase la pista y empieza'l crestéu, si nun llevásemos el gps col track metíu equí habría que volver yá pa casa (y llevándolu lo más normal sería dar la vuelta tamién...). Al pocu un despiste, llegamos a unes peñes, cortáu per tolos sitios, vuelta sobre lo andáu y col gps na mano a retomar el camín. Otru par de despistes pequeños y un pocu más allá, nun piquín qu'hai que rodear casi per arriba'l tou, cuando nos damos cuenta tamos dándo-y tola vuelta, intentamos enderechar el camín y acabamos metíos nuna riega... risa floxa, dalgún cagamentu, contar hasta diez y hai que salir d'equí como sea. Damos col cantu otra vez y llegamos a Picos Verdes sin novedá. Paez que nun perdimos más que 10/15', facía falta nun desorientase más, asina que d'equí p'alante l'aparatín va dir de seguíu na mano, un güeyu mirando pa él y l'otru pal suelu. Baxamos a La Llama y subimos a Aneres pel Colladiellu. Subimos a Breza y cuando tamos llegando de repente abre la niebla y vemos una estrellada guapísima, tovía vamos tener suerte y tou, amás yá entamó la berrea polo que la noche va tar entretenía. Decidimos pasar la fuente de llargu pa recuperar tiempu, traemos agua bastante y de noche suel bebese menos. En tol sube-baxa qu'hai hasta Arniciu tenemos de tou, niebla en cuantu baxamos y despexáu en cuantu subimos, pero vemos qu'en cuantu amanezca vamos tener un día guapu. Nel Resellón volvemos a despistanos un pocu, xustu lo mesmu que l'añu pasáu, pero rápidamente dámonos cuenta y yá namás nos queda otru despiste nel Colláu del Arrudu nel que tenemos que desandar un cachu pa volver al sitiu. Flanqueamos La Xamoca sin problema y vamos avanzando sin parar mientres va faciéndose de día. Vemos un par de venaos llegando al Colláu La Trapa y col amanecer llegamos a Arniciu en 6h20' dende Infiestu, al final nun nos retrasamos prácticamente nada, unos 15-20', nada pa lo que podía ser.
Equí tán Iván, que va acompañanos hasta Sotu, y Laura y Raquel, que van facenos los avituallamientos durante tol día. Comemos dalgo rápidu, cargamos agua y comida y sin más arrancamos como tiros pa Los Negros, Llagu Ovia y Traslasenda.

N'Arniciu, los dos mirando pal "jipi esi", si nun ye por él nun tábamos equí...

Repostando a toa velocidá porque ta fresquín

Foto de rigor con Iván...

 y arrancamos comiendo sobre la marcha

Eso sí, el día promete


 Pasando Los Negros

Camín del Llagu Ovia col Vízcares detrás, en mediu la Foz del Molín.

El Cuetón de Les Travieses en primer planu y Peña Crespa detrás

Al fondu La Llambria y el Campigüeños, tol Purupintu a la nuesa derecha

Subida a...

 ...Peña Crespa, con Armando y Furu esperándonos arriba



En 1h55' tamos mangaos en Peña Crespa, onda tán Armando y Furu esperando pa venos pasar. Paradina de cortesía, un bocáu rápidu (que yá llevamos 8 hores y media y un maratón nes patuques...) y p'abaxu dirección Pandemules, con alguna qu'otra culada na primer parte de la baxada, pación llarga y rosada xunto con una bona pendiente ye lo que tien...

Baxada de Peña Crespa a Pandemules



Onde los árboles que tán xustu debaxu nuestru hai que tirar un pocu pa la derecha



Llegando a Pandemules, Maoñu enfrente.
  
Corriendo en Pandemules, Picos al fondu, El Pierzu detrás míu y La Llambria detrás de Velino


Subimos a Maoñu a mui bon ritmu a pesar de qu'entama a facer calor, baxamos a Traslafuente contando garrar agua nel bebederu y cuando llegamos ta secu. Tenemos que dir un pocu p'atrás a garrar agua a la otra fuente, colo que perdemos algún minutín.

Baxada de Maoñu



En Traslafuente, Maoñu detrás

Al fondu del tou Peñamayor, per onde pasamos de nueche...

Subimos per culebrina igual que cazas, encontramos a cuatro que nos pregunten si venimos de lejos: "si te digo d'onde venimos igual nun nos crees", "meca, ¿nun taréis faciendo la vuelta esa a Piloña que sal nuna páxina d'internet?", "pues eso mesmu, como l'añu pasáu por pocu nun sacamos paga tamos a ver si nos la dan pa esti...", cagontal, al final el blog esti paez que lu mira dalguien más que nosotros y los de casa...

Colláu los Llaos


Baxando de Xerra d'Aves a Piedrafita comienza a rungame la rodilla izquierda, nun me gusta'l tema nada porque tovía taremos pela mitá, como nun pase voi tener que dexalo en Moandi. Velino ve'l cielu abiertu "oye, somos un equipu, si lo dexes tú yo tamién", "sí polos coy..es, doivos el gps y acabáislo Iván y tú".

En Piedrafita col Valle del Semeldón al fondu

Baxada lenta y al llegar a Piedrafita y empezar a subir pa Cuniu paez que tovía molesta más, lo que faltaba, p'abaxu mal y p'arriba peor. Por suerte después d'un peazu paez que va calentando y solo molesta al arroblagar más de la cuenta.

Llegando a Tameces

Camín de Moandi

Garramos la baxada de Tameces per una zona dalgo meyor que l'añu pasáu y pocu a pocu llegamos a Moandi, procurando nun forzar la mio rodilla. N'algún tramu al correr veo que nun molesta, asina que vamos comer algo más en seriu y después yá veremos.
Equí l'equipu d'apoyu aumenta, tán Esther, Carlos, Javier y Tita, aparte de Raquel, Ana y Laura y Zoe y Kika.

 Recuperando fuerces en Moandi con Zoe...

...al tantu a ver si-y cae algo, cola fame que traemos tienlo claru la probe...

Facemos una comida un pocu más contundente, Velino cambia los calcetos y yo prefiero siguir colos mesmos y nun tocar nada, nun vaya ser...

Foto antes d'arrancar en Moandi, danos muchu la risa, pero al dar la vuelta...

...nun nos reímos tantu, hala, p'arriba camín de Fontecha con Zoe, Kika y otru perru qu'había per ellí

Subimos a Fontecha, baxamos a El Picu, garramos un trozu d'asfaltu y subimos pa la Cuesta Bodes, cresteamos entre escobes hasta El Porru y baxamos a El Arbolín.

Entre les escobes de la Cuesta Bodes, al fondu a la izquierda El Sueve, vamos p'allá...

Esti añu paez que ta esti tramu más limpiu de maleza. Baxamos dirección Llames pa desvianos al pocu a la izquierda pel guapísimu camín que nos vuelve a sacar a la carretera de Caldevilla, Villar y Sotu.

Cruzando la vía en Sotu

Aprovechando la sombra de la marquesina

A puntu d'arrancar pa Espineres, diba duranos pocu la bona cara...


Otra paradina a hidratase bien, que fai muchu calor y queda l'últimu emburrión hasta Infiestu, unos 30 Km con 1500m+, de los cuales los primeros 1000m+ vienen agora d'un tirón pa llegar a Espineres. L'añu pasáu fue'l primer tramu y ficímoslu frescos en 3h19', esti añu yá llevamos 70 Km y 14 h. encima y acabará llevándonos 4h16'... Equí déxanos Iván cola escusa de que güei yá corrió bastante, pal añu que vien quiero velu faciendo la vuelta completa, que nin se despeinó'l mui zángano...
Trotamos lo pocu llanu y p'abaxu qu'encontramos y namás que pica p'arriba caminamos. Llegamos a La Escosura y en vez de xirar a la derecha onde les cases pa dir a salir a L'Acebal, como'l camín esti añu ta con un par de metros d'escayos tupíos per onde nun pasa nin el xabalín, siguimos de frente a salir a La Naveda per una pista qu'abrieron pa sacar madera. Tol tramu de pista facémoslu corriendo a un ritmu bastante altu, paez que dir a la sombra ta valiéndonos. Subimos a La Naveda, pasamos al llau de la capilla Cerecea, Sementada y Braniella. Esti añu garramos la pista que va a La Envernal porque abrieren otra pista pa una captación d'agua que llega al fondu de la riega La Friera, colo qu'aforramos de fozar entre cotolles un bon tramu. Cuando acaba la pista garramos un camín algo tomáu que lleva a unos praos que queden a la parte abaxu del camín que va de Paraes a la fuente de Santinés, garramos el camín, paramos a beber na fuente y subimos per La Estrencha a Saracu, Tardamoñes y llegamos en 1h50' de Sotu a Espineres (22' más que l'añu pasáu). Pista p'abaxu faciendo tolos atayos posibles hasta La Llama, últimu avituallamientu nel que casi nin paramos y súmase Carlos Llerandi a facer l'últimu tramu con nosotros.


 




 

Subimos pal Cuetu L'Otru, equí tuve que venir unos días antes a desbrozar a focetazos un par de tardes enteres y verdaderes, taba'l camín completamente tomáu y si non hubiésemos teníu que baxar pela carretera hasta Fuentes pa después subir a Robléu. Ye una pena que toos estos caminos ten mediu perdíos (o directamente perdíos del tou), precisamente los que más cerca tán de los sitios habitaos, igual que'l de La Escosura, ye increíble la red de caneyos qu'esistía nun va tantos años y agora namás que ta practicable lo que ta hormigonáu o asfaltáu...
Baxamos a Robléu, Anayo, bordeamos el Picu Viyao, pasamos per la Formiga, El Brecín, Pintueles, Cadanes y vamos a pola última subida, Cayón, ¡¡vaya empapizada!!, nun comí nada desde La Llama (va casi 2 h.) y venía mui bien, pero la puñetera subida ta acabando conmigo, pa encima tola parte d'arriba de Cayón ye un falsu llanu que pica p'arriba onde nun apetez correr pero qu'andando paez que nun acaba nunca y amás empieza a entrame'l sueñu. Paso la crisis como puedo y garramos la baxada de La Cabañina, Biedes (onde encontramos a Sebas que nos da los últimos ánimos) y por fin Infiestu. 

 ¡¡¡Ta fecho!!


Al final fuimos a baxar 12' el tiempu del añu pasáu. Segunda edición d'esti peazu castronada aprobada yo creo que con nota (menudu toque épicu que nos dió la puñetera niebla de nueche...) y a ver si somos quien a repetila unos cuantos años más y siendo más xente, qu'algunu sé yo qu'esti añu quedó con ganes...


Foto finish con Carlos y Manu

Conclusión: la salida y llegada n'Infiestu ye lo más lóxicu, pero'l tramu de Sotu a Infiestu al final del tou faise mui duru a pesar de ser el más correderu de tou, la subida  de 1000 m+ a Espineres nel Km 70, buff!!!...



lunes, 17 de septiembre de 2012

Columbia Raid- Montes de Hierro 8-09-12



Pues como no podía ser menos, ya que estaba el castrón del gaiteru defendiendo los colores por tierras aragonesas, nos acercamos a la zona de Bilbao a correr Roberto y yo uno de los raid de la liga de Columbia Raid que se está celebrando en tierras vascas. El propósito del día era ir a pillar una sudada como campeones y a ver lo que pasaba. La pena fue que nos quedamos con la miel en los labios ya que nos quedamos a tres minutos de los terceros. Pero así ya tenemos excusa para volver y hacerlo mejor.




 

El raid se compuso de  de cuatro secciones, btt, carrera-espeleo, btt y carrera-escalada por bonitos parajes que nos ofreció el termino municipal de Trapaga, sin duda alguna sitio recomendable para dar unos garbeos en btt y con alta potencia en tema orientativo.






Las secciones las acatamos con mucha templanza y evitando los fallos, que nos costó un poco al principio, pero una vez encarrilado, como dios. La pena es que no hubiera durado cuatro horas más.






Al raid acudimos otras tres parejas mas asturianas de gran potencial como los Asturextren capitaneado por Roberto Montes y  David Sotres del Nordeste,. 












Si destacar la gran voluntad de la organización por que todo saliera perfecto, ya que era la primera vez que se metían en estos rollos y yo creo que aprobaron con notable alto. Y más si valoramos   la cueva por la que nos metieron, que dio un toque de calidad de los buenos, ufff.......







  

Y después de levantarnos a las cinco de la mañana, viajar seis horas, correr otras seis y tomar unas cervezas hasta las tantas de la madrugada, yo creo que el día fue bastante productivo. Todo un placer compartir día con mi compi Rober y estar en un raid donde compitan el equipo de Vidaraid al completo, ya  que no deja ser un orgullo para todos nosotros correr una carrera donde estén ellos.







                                                                                  
                          https://sites.google.com/site/raidmontesdehierro/home

                                   https://sites.google.com/site/raidabentura/

                                              http://www.vidaraid.com/


viernes, 14 de septiembre de 2012

VI Canfranc-Canfranc. 08/09/2012

43 Km
4000 m+
5h39'23''


Canfranc-Canfranc, el maratón más cañeru del calendariu nacional (dichu textualmente por Salvador Calvo). Nun ye la carrera más multitudinaria nin la más mediática, pero nin fai falta nin lo pretende. Carrera dura y montañera de verdá (hasta esti añu los puestos de pódium taben entre 5h30' y 5h45', hora-hora y media más que maratones duros como Nembra, Lagos o Zegama...) per unos paraxes preciosos y con una organización impecable y familiar encabezada por un par d'asturianos: Aguirre y Toni. Ye d'eses carreres a les que a tol que-y gusta'l monte quier dir, pero a la vez, la dureza de la prueba fai que'l personal lo piense antes d'apuntase.
Después de correr ellí l'añu pasáu, quedé con munches ganes de repetir. Esti añu, a midida que pasaba'l branu, diba encontrándome como un cañón a pesar de desterrar (¿pa siempre?) les series y los rodaxes rápidos asfalteros del entrenamientu y dir faciendo monte, monte y más monte (100.000 m+ corriendo dende diciembre, más otru tantu en bici, 51.000 n'esquí, elíptica, rodillu, monte...). Dalgunos test "secretos" indicaben que podía dir y meyorar el tiempu y el puestu del añu pasáu, tou y siendo consciente que había díu nun mui bon momentu de forma.
Asina que fartura coche'l vienres después de comer y a recoyer el dorsal y cenar nel polideportivu de Canfranc. El sábadu forramos bien nel desayunu y pa la salida, onde tán entre otros máquinas Manuel Merillas y Aitor Leal, ¡¡¡cagonsumadre, vaya dos!!!, y los asturianos Gloria Velilla (2ª na Copa d'Asturies) del Avientu y Carlos Nuño (5u na Travesera d'esti añu l'anxelín...) del Picu Fariu.


 Na salida, La Raca detrás, pero primeru vamos pa La Moleta...

Salimos a les 8:00 y dos de los que van a correr el recorríu "cortu" (32 Km) salen como tiros, como nun podía ser menos los demás detrás a por ellos...al pocu un d'ellos empieza a quedase, garra'l mandu Aitor Leal y Merillas va garrándonos. Adelanto al otru de la corta, Unai, y Aitor va metiendonos metros pocu a pocu. Dígo-y a Merillas que cuando quiera que pase, que yo voi a lo míu pero véolu tranquilu y sobráu, mui sobráu. Tantu que después d'un peazu, en cuantu decide salir a por Aitor veo como va escapándoseme, garra a Aitor y va un peazu charrando con él y pocu a pocu va dexándolu atrás. Tamos na primer subida, 1500 m+ a puru güevu en algo menos de 7 Km, asina que cada unu va calentando (o recalentando más bien) y buscando'l so ritmu de carrera como puede. Llegando al últimu tramu de subida, con mucha piedra suelta y onde yá nun trota nadie, gárrame Unai y ponse delante, sácame unos metrinos pero manténgoilos hasta la cima de La Moleta. Un pocu antes de llegar arriba crúzome con Merillas (yá nun lo volveré a ver hasta'l día siguiente na entrega premios...) que baxa como un tiru, intercambiamos unes palabres d'ánimu y después crúzome con Aitor.


Cumbre de La Moleta
  
Carlos

Gloria



Al pocu d'empezar a baxar garro a Unai, que paez que se-y atraganta un pocu esti primer tramu más técnicu y póngome delante d'él marcándo casi tola baxada hasta que me despisto nun cruce, Unai dame una voz pa dicime que voi mal, retrocedo y ya nun lu vuelvo a garrar. Llegando al primer avituallamientu, nel Coll de Ladrones, yá oigo a Aguirre pegame unes buenes voces: "¡¡¡Gaiteru!!!, ¡¡¡venga, no me jodas que hoy tien que subir un asturianu al podium, ¿eh?!!!"

Avituallamientu del Coll de Ladrones





Llevo 5' menos que l'añu pasáu, pero Merillas yá me saca 7', a Aitor llévolu 2' delante y Unai nun me preocupa porque fai el recorríu B. Per detrás de momentu cerca nun vien nadie. Como mediu platanu, unos cuantos cachos de membrillu, bebo agua y acuarius y arranco pa La Raca, otros mil y algo metros de subida. Empieza a cascar el sol y aunque paezme que toi bebiendo bastante paro a mexar y sal bastante amarillu, mosquéome un pocu y sigo bebiendo a cada pocu. Fago tola subida sin ver a nadie hasta la última panda, onde veo a Aitor (yá me saca ¡¡9'!!) y a Unai a 2'. Merillas a saber onde andará y per detrás de momentu nadie...
En La Raca bebo un vasu d'agua y mientres tan echándome otru vuelvo a mexar, menos mal que yá sal claru, asina que a tope p'abaxu camín de Somport. Al llegar a la carretera ta esperándome Aguirre: " venga, Gaiteru, que vas el segundu!!", "¿segundu?, non, voi el terceru", "Aitor retiróse", coño, pues yo de momentu nun cuento retirame...Nun se sabe a quien ta prestándo-y más, si a Aguirre o a mí, acompañame tol cachín de carretera col coche y pregúntame que si voi bien. La verdá que voi como dios, les subíes toi faciéndoles más o menos nos tiempos del añu pasáu (na de La Raca tardé 2' más, pero nel restu recorté algo en toes) pero nes baxaes toi recortando en toes y disfrutando de baxar alegre. Voi a un ritmu cómodu y se que tovía tengo otru puntín más si tengo qu'echar mano d'él.

Somport, rozando a doble (¡o triple!) marallu


Avitullamiento en Somport, otru mediu plátanu, membrillu, chocolate, agua, acuarius y sin echar muchu tiempu sigo camín de Candanchú, subo El Tobazo, miro p'atrás y sigo sin ver a nadie colo que enfoco'l tramu hasta  l'Ibón de Tortiellas con tranquilidá, tanta que cuando empiezo a subir a Estiviellas (última subida del día) siento zapatear detrás, ¡¡Cojona!!, ¡que yá ta equí'l terceru y a un par de minutos!. Otru piñón más y a subir fuerte, nun vaya ser, menos mal que voi con marxen, aunque después d'un peazu veo que-y voi metiendo tiempu y que yá sube colo puestu, pero por si acasu nun afloxo. Collau d'Estiviellas y última baxada, aprovechando que voi bien fágola a fondo por si acasu. N'algún cruce dudo, nun ta mui bien marcáu, pero voi dando col camín menos en llegando a Canfranc, que voi siguiendo'l camín más evidente aunque yá nun veo marques...apaezco na cai principal de Canfranc pero per otru sitiu distintu al del añu pasáu, tuve que colame aunque el que ta de control dizme que voi bien, si lo diz él, nun se fale más...





Llego a meta'l segundu y en casi 10' menos que l'añu pasáu, facer esi puestu en cualquier carrera ta mui bien, pero nesta burrada de maratón tan montañeru ye una auténtica pasada. El tiempu, si los d'atrás hubiesen apretáu un pocu más, podía habelu baxáu más tovía, pero al dir solu ye inevitable relaxase, tou y así, 10' ye muchu, sobre tou contando que l'añu anterior pa esta carrera taba nun momentu de forma mui buenu y que esti añu facía calor que nun me va precisamente bien.
Al pocu llega Carlos, sextu, carrerón y mui bon tiempu, sí señor, y después Gloria ganando con autoridá y a puntu de batir el récord (por veintipocos segundos...). La verdá ye que'l Día d'Asturies, aunque temos un pocu lejos, tamos celebrándolu bien.

Habrá que dir a llavar un pocu los pies...

Hai que h.odese que tovía nos da por reínos después d'esta paliza...

Reponiendo fuerces, isotónicu, ensalada y pescadín al vapor...



Entrega de premios



Al día siguiente un pocu de monte pa soltar les patuques, subimos dende Astún al Pic des Moines, extraordinariu mirador del Midi d'Ossau y de tola zona


 Ibón del Escalar y Pic de Belonseiche

El Sombrero, Picu de Aspe, La Zapatilla...

Midi d'Ossau


Después bocadillín, otra fartura de coche y pa casina.


Otres cróniques:
Fotos


Clasificación

domingo, 2 de septiembre de 2012

Triraid Quiros 26/08/2012

Ya fai años que Furu me ta calentando pa que corra un raid con él, pero por uno o por otro non se me igua. Nesta ocasión al fin arreglóseme, eso sí apuntóme sin dicímelo, que yo pal que contaba dir era pal de Picos n'octubre, pero Furu ye así (un buen liante). Depués dizme que vien tamién con nosotros Jorge Egocheaga, probablemente'l meyor alpinista n'activu del mundu, dizse luego... y tamién acoyona un pocu dir con una persona de tantu nivel y admiráu por tolos que nos gusta l'alpinismu, pero la verdá ye que ye de lo más campechanu y mui buen compañeru.

El raid consistía en 1:15 h. d'orientación a pata y 2:15 h. en BTT, 3:30 h. en total onde además teníamos que nadar 150 m y piraguar 1500 m nel orden que quisieses. Nosotros piraguamos (Furu y yo) primero, depués ficimos la bici (los tres), corrimos (los tres) y terminamos nadando (Jorge). Al final quedamos los segundos con un tiempu de 3:15 h. faciendo toles balices, per detrás del equipu "Aventure Addicts Buff" con un tiempu de 2:50 h. Sacáronnos 25 min., casi nada, eso sí la carrera fízosenos corta al tar acostumbraos a tiraes más llargues y ser menos esplosivos pero quedamos mui contentos. Sobre tou yo, por correr con un gran collaciu que ye un fenómeno cola orientación y un mitu del alpinismu...¡¡¡Gracies a los dos!!!



L'equipu

El restu de la representación Castronil: Luis y Rubén

L'equipu de los Castroninos: Romina, Loreto, Valero, Manuel y Carlos. Terceros clasificaos en popular faciendo toles balices con un tiempu de 3:06 h. a menos de dos min. de los segundos...

L'equipu Nordeste  formáu por Roberto y Mejido (y Manu, jeje)

Al llau de Roberto y Mejido los ganadores de la prueba: los gallegos del equipo Buff...

Arrancamos Furu y yo en la piragua, Furu ye piragüista de tola vida, pero yo quitando dos descensos folclóricos del Sella y unu del Ríu Lima que casi nos afogamos Ana y yo ni idea. Como somos profesionales, fuimos el miércoles anterior a que me explicase Furu como garrar el remu y la técnica de la palada a Villamayor, a les instalaciones del Neptuno. Al final la clase terminó en: "tu vas delante y das-y tou lo que puedas, que'l gobiernu  llévolu yo". Y así fue, yo limitéme a remar sin sentíu como un  llocu tou lo fuerte que podía y en concentrame en intentar facer la técnica lo meyor posible, el casu ye que los últimos 3 min. ficieronseme llarguísimos y tenía los brazos a puntu de explotar, pero salimos de la piragua primeros, con un tiempu de 10 min.

Depués garramos la bici y Furu salió a tope, llegando a les primeres rampes vi que non diba a gustu, ye'l momentu que pienses "mi madre 2:15 así ..." más tarde fuimos llegando a tramos más técnicos y permitióme recuperame, pero así tou en los 4 Km de subida a Bermiegu tocóme retorceme en la bici, pa intentar aguantar a esi par de máquines. 

Transición a correr, facémoslo tou mui bien, menos una baliza que hai en unes ruines en  medio'l monte, a la que tenemos que entrar entre los escayos como los xabalinos y dudamos un pocu, pero tou mui bien, además encuéntrome mui a gustu corriendo, debe ser que valió la "carrerina de Tarna a Infiestu" jejeje

Pa finalizar la prueba nadó Jorge, que lo fizo mui bien...

Mui contentos a pesar de quedar a 25 min. de los primeros, pero pa ser la primera vez que corremos xuntos no tuvo mal, gracies al máquina de Furu que ye mui finu cola orientación...

 La entrega premios, el equipo Buff primeros y el Nordeste Astur terceros

FIN